Θα σας κάνει να σιχαθείτε τους ανθρώπους εκτός αν έχετε διαβάσει ήδη Νίτσε και πιστεύετε πως είστε ξεχωριστοί και όλοι οι άλλοι μαλάκες. Δύο είναι τα κακά με αυτό. 1ον δεν είστε ξεχωριστοί και 2ον ο Νίτσε δεν εννοούσε αυτό. Αλλά τέλος πάντων. Συνεχίζουμε.
Ο Αλέξανδρος Κοτζιάς αφηγείται την ιστορία ενός από τους πιο αηδιαστικούς και σιχαμένους χαρακτήρες που έχω συναντήσει ποτέ σε βιβλίο. Τα πρωτεία βέβαια τα έχει εκείνος ο παπάρας ο Θερνιαδέρος στους Άθλιους που πατούσε επί πτωμάτων, κυριολεκτικά.
Τις μέρες του Πολυτεχνείου μας βάζει στην σαπίλα που υπάρχει μέσα στην ίδια την αστυνομία της εποχής και πώς ένας άνθρωπος μπορεί να χάσει την αξιοπρέπειά του σε τέτοιο σημείο που για να ζει απλά σ' ένα καθεστώς μετατρέπεται από άνθρωπο σε μία πράσινη γλίτσα που περιφέρεται στους δρόμους της Αθήνας.
Με είχε γεμίσει με τόσα συναισθήματα που υπερφόρτωσα και ήταν η αφορμή για να γράψω το πρώτο μου διήγημα το οποίο το έδωσα σε δύο φίλους και έναν άνθρωπο που σέβομαι. Ντάξει. "Ήταν μια καλή προσπάθεια" που όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό. Πως θα μείνω στα ποστ στο FB. Aλλά θα έσκαγα.
Όποιος το διαβάσει ή το έχει διαβάσει να γράψει την γνώμη του!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου