Δεν υπάρχω στο μέλλον.

Με αφορμή την χθεσινή γιορτή του πατέρα σκέφτηκα πως αν δεν κάνω παιδί σύντομα ο χαρακτήρας μου θα χαθεί μια για πάντα!
Όλο αυτό που είμαι θα εξαφανιστεί χωρίς ν' αφήσω το παραμικρό ίχνος.
Πλησιάζω τα τριάντα, ο πατέρας μου έχει γίνει ίδιος ο παππούς μου κι εγώ όσο περνάει ο καιρός αντιλαμβάνομαι πως αρχίζω και του μοιάζω. Κάνω και λέω πράγματα που παλαιότερα τα έκανε ο πατέρας μου κι έλεγα στην μάνα μου "Μαμά πες του κάτι, μας κοιτάζουν".
Πετάω μεγάλα μακρόσυρτα σερραϊκά "Ιιιιιβε άι", σηκώνω την μπλούζα μου όταν τελειώσω το φαγητό για καλύτερη πέψη και αναπολώ τον Παπανδρέου, τον Γιώργο, τον γέρο.
Αλλάζω κι αν δεν κάνω μέσα σε μία πενταετία παιδί, ο γιος ή κόρη μου δεν θα μάθει ποτέ πως είμαι πραγματικά.
Θα μεγαλώνει μ' έναν παππού με συμπεριφορά προπάππου και μ' έναν πατέρα με συμπεριφορά του παππού του.
Τώρα με τα χρόνια αν μετά τα 50 υιοθετήσω και την συμπεριφορά του δικού μου παππού μέσα από το πρίσμα του πατέρα μου που έχει μεταλλαχθεί σ' αυτόν μιλάμε για πανωλεθρία.
Το παιδί μου στα τριάντα του θα αρχίσει να μοιάζει σε μία μίξη του προπάππου του με του παππού του.
Είμαι είκοσι εφτά και ήδη δεν υπάρχω στο μέλλον.
Σκατά.