Αμοργός- Αμπελόκηποι

Τον Αύγουστο με φιλοξένησε ο φίλος μου, ο Γιάννος, στην Αμοργό και γω με την σειρά μου τον προσκάλεσα, τον χειμώνα, στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης.

Κρύο θα έχει, σκέφτηκα, δεν θα κυκλοφορούν τόσα κλεφτρόνια το βράδυ, δεν θα γίνουμε ρεζίλι στον άνθρωπο. Άντε το πολύ πολύ να μας πάρουν κανένα μπουφάν. So 2003...
Έφτασε μέρα στην περιοχή μου κι όπως λένε και για το Las Vegas: " Άμα φτάσεις μέρα δεν εντυπωσιάζεσαι καθόλου. Το βράδυ είναι η μαγεία. "
Έτσι κουρασμένος όπως ήταν από το ταξίδι του πρότεινα να πάμε κάπου εδώ κοντά. Όχι Πολίχνη γιατί έχει πολλές ανηφόρες και κλεφτρόνια με καλή και γερή γάμπα που πιάνει τελική 25χλμ/ώρα, αλλά Εύοσμο, έναν πασοκικό παράδεισο με πρώην οικοπεδούχους που αν και έχουν δώσει αντιπαροχή το χωράφι τους, ακόμα και τώρα πιστεύουν πως μπορούν να χέσουν στην πιλοτή αν θελήσουν, γιατί κάποτε ήταν δικό τους!
ΜΑΓΕΥΤΗΚΕ!
Hondos Center, Mongo, Πιτσαρίες και Σουσάδικα! Γιατί αν κάτι έλειπε από τον Εύοσμο ήτανε το σούσι. Ίσως σε κάποια συνοικία του Τόκιο υπάρχει κάποιος Ευοσμίτης που λέει σ' άπταιστα ιαπωνικά σε παρέα εφήβων " Έι, τι κοιτάς α;"
Καθίσαμε σ' ένα μαγαζί τίμιο και λαϊκό για τσιπουράκι και ο Γιάννος παρατήρησε κάτι που δεν είχα προσέξει ποτέ!
-Γιατί όλοι μοιάζουν με τον Παντελίδη εδώ μέσα;
-Δεν είναι ΑΕΚ φίλε μου, και μην τα φωνάζεις αυτά εδώ πέρα.
-Δεν το είπα γι' αυτό!
Συνεχίσαμε να πίνουμε και να μιλάμε για το καλοκαίρι και για τα σχέδια μας για το μέλλον. Και οι δύο πλησιάζουμε τα 30 και έχουμε ξεκινήσει τα "Θέλω να κάνουμε κάτι δικό μου", μέχρι ν' αποτύχουμε και να πάρουμε απόφαση πως θα μας γαμάει ο κάθε μαλάκας με 10ωρα. Άλλη φορά αυτά.
Kαι τότε πέφτει το ντουέτο του Χρήστου Μάστορα με τον Δημήτρη Μπάση, « Ένα λεπτό». Εγώ το ήξερα από το Κοσμοράδιο 95,1 που ακούω κρυφά διότι μ’ αρέσει η λογοτεχνία και η κοινωνία μου έχει αφαιρέσει το δικαίωμα ν’ ακούω λαικά, ποπ και σκυλάδικα. Άντε κανέναν Σφακιανάκη κι αυτό επειδή έχω διαβάσει Χάμσουν Κνουτ.
Το τραγούδι μιλάει για έναν έναν τύπο ο οποίος αντικρίζει την πρώην του με το καινούριο γκόμενο και αρχίζει την κλάψα. Ε κι έχει ένα δίστιχο που δεν βγάζει καθόλου νόημα, νταλκά και σεκλέτι.
«Όταν το χέρι σου περνάς απ’ το λαιμό του
Όταν αγγίζεις το ωραίο πρόσωπό του»
Ε πάρε του και καμιά πίπα ρε φίλε. Αυτό σκεφτήκαμε. Αφού δεν είσαι τόσο ανώτερος! Δύο κουπλέ τώρα κλαις για τον χαμένο έρωτα, για την αποτυχημένη προσπάθεια επανασύνδεσης με την κοπέλα σου και για το πόσο σου λείπει και μόλις την βλέπεις με άλλον και το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι: «Αχ. Αγγίζει το ωραίο πρόσωπό του! ». Το επόμενο βήμα ποιό είναι; Να σκάσεις με τουλουμπάκια στο σπίτι κι ένα μπουκάλι κρύο νερό για να μην λιγωθείτε;
Ποπ και λαϊκό δεν ταιριάζει. Ή θα γράφουμε γλυκανάλατα τραγούδια ή λαϊκά με πόνο. Μαζί βγαίνει σαν το ούζο βυσσινάδα. Σ’ ευχαριστεί για ένα λεπτό και το ξερνάς για ένα βράδυ.
Μας απασχόλησε κανένα εικοσάλεπτο το θέμα, που σε χρόνο τσίπουρου είναι 2 καραφάκια.
Φύγαμε, αγοράσαμε μία κρέπα, δώσαμε 7 ευρώ κι έναν νεφρό και γυρίσαμε με τα πόδια.
Αύριο θα πάμε αλλού.