Χθες τελείωσα το Γράμματα σ' έναν φίλο Γερμανό, του Αλμπέρ Καμύ. Όχι πως μου πήρε καιρό γιατί εχθές το ξεκίνησα.
Είναι από αυτά τα μικρά βιβλία που λες όλο πως θα τα διαβάσεις αύριο και τα έχεις στο ράφι σου κάνα εξάμηνο. Όπως τα προφυλακτικά που πήρες στην πενταήμερη και τα χρησιμοποίησες στο δεύτερο εξάμηνο. Γιατί τότε ήλπιζες. Καημένε.
Σε τέσσερα γράμματα που δημοσιεύτηκαν παράνομα την περίοδο της κατοχής ο Καμύ γράφει στον φίλο του Γερμανό και του γαμάει την ψυχούλα. Δεν γράφει ως Γάλλος αλλά ως ελεύθερος Ευρωπαίος και παραλήπτης των γραμμάτων δεν είναι συγκεκριμένος Γερμανός ή το έθνος της Γερμανίας αλλά οποιοσδήποτε είναι ναζιστής. Κι ήταν πολλοί τότε. Και τώρα είναι αρκετοί. Αλλά θα τρώνε φάπες μια ζωή.
Όμως εκτός από φάπες μπορούν να τρώνε και επιχειρήματα. Αυτό είναι το ωραίο σ' αυτά τα γράμματα. Μεθοδικά ο Καμύ αποδομεί τον ναζισμό. Σου μαθαίνει να μιλάς. Και την επόμενη φορά που θα βρεθείς σε μια παρέα και θ' ακούσεις ναζιστική μαλακία δεν θα πεις " Ε γάμα τον τον μαλάκα τώρα, είναι φασίστας." Θα τον βάλεις απέναντί σου και θα τον κάνεις να νιώσει σκουπίδι. Γιατί μπορείς και δεν έχει μάθει να νιώθει έτσι.
Αυτό που θέλω να πω είναι πως ο εδώ ο Καμύ ταπώνει ασύστολα τον ναζισμό και είναι απολαυστικότατος.
Όπως ο Ραφαηλίδης σε κάτι βιντεάκια με παπάδες που τον βλέπεις να περιμένει να μιλήσει και με πραότητα πετάει τα " Βεβαίως ο κύριος είναι φασίστας. Κανέναν πρόβλημα να μιλήσω μαζί του... Αυτός βέβαια πάντα είχε. Οι καθαρές φυλές υπάρχουν στα βρώμικα μυαλά των σοβινιστών."
5 ευρώ έχει το κέρατό μου. Να πάτε να το πάρετε. Ούτε το τσίπουρο δεν έχει τόσο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου