Όπου και να πήγαινα ένιωθα όπως ο Τσάρλι στο εργοστάσιο σοκολάτας, περιτριγυρισμένος από Ούμπα- Λούμπα, αφού ο μέσος όρος ηλικίας του προσωπικού ήταν ο ίδιος με αυτόν της μπαταρίας του κινητού της πρώην μου όταν έβγαινε βράδυ με τις φίλες της και "έκλεινε" μέχρι να γυρίσει. 12%
Μάταια περιμέναμε να πούνε ένα τραγούδι συγχρονισμένα όλα μαζί.
Έναν μήνα πριν το καλοκαίρι δεν χρειάζεται να έχεις προσωπικό αφού το παιδί σου ποτέ δεν σου ζητήσει ένσημα. Το βάζεις στα γόνατα και του μιλάς για τα ποτά από Βουλγαρία, το κέρδος εκείνης της αεροπορικής εταιρίας που αφαίρεσε μία ελιά από την σαλάτα της και κατάφερε σ' έναν χρόνο να κερδίσει εκατομμύρια καθώς και τ' ότι το Drambuie πλέον νοθεύεται.
Εκπαιδεύονται από μικρά για να γίνουν μάρκα στα 17 και υπεύθυνοι προγράμματος βάζοντας 12ωρα στους φίλους τους και κρατώντας κυαονόκρανη θέση ανάμεσα στην κόντρα Service- Koυζίνα.
Όπου service βάζουμε φίλους του παιδιού, όπου κουζίνα φίλους του αφεντικού-πατέρα, εκτός από την μαγείρισσα που ήταν εκεί πριν το μαγαζί και χτίστηκε μετά αυτό γύρω της και όλοι την αντιμετωπίζουν με σεβασμό σα να ' ναι η γρια ιτιά γιαγιά της Ποκαχόντας.
Τέλος, μία φωτογραφία από χθες. Πήραμε και ναργιλέ γιατί είδαμε που έγραφε Shisha Art και περιμέναμε κάτι σε μπαταρίες. Δεν βαριέσαι. Καλός ήταν. Έτσι κι αλλιώς δεν είχαμε λεφτά για τα Γιάννενα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου