Εγώ ήξερα τον τρόπο. Βάζεις το Θεό απέναντί, του μιλάς και τρομάζει. Όμως κι αυτός άνθρωπος είναι και προσπαθεί να σε παρασύρει. Πάχνη και κρύο σ' αυτά τα περιβόλια της σχολής. Ένα γεφυράκι στη Μελενίκου ενώνει τους δυο κόσμους. Το διαβαίνω και στέκομαι μπροστά στη θύρα. Μεγάλη για μας τους μικρούς με δυο κίονες κίτρινους σαν ώχρα ,κληρονομιά από τους Ίωνες,προγόνους που δεν έφτασαν εδώ πάνω αλλά τους έφερε η Ελλάδα του Αλέξανδρου.
Ανεβαίνω τα σκαλοπάτια γοργά και ξεκινάει ο Ανήφορος. Με περιμένουν οι εξεταστές μου, τα τελώνια που διάβαζα μικρός κάτω από την μηλιά και φώναζε η μάνα να τ' αφήσω αυτά και να πάω να τρέξω σα τ' άλλα της ηλικίας μου.
Ο ένας ψηλός, με κοφτό πυκνό γένι και με ωραίο κοντομάνικο μοντέρνο. Είχε κάνει και στα ξένα κι είχε φέρει τη νέα παιδαγωγική. Αυτή που δε χρειάζεται το ξύλο αλλά τη γλώσσα. Η γλώσσα όμως μπορεί και τσακίζει με τρόπο που δεν επουλώνεται σα σάρκα. Ο άλλος εξεταστής γυναίκα. Πάντα αυτό το τρίπτυχο συναντούσα σε δύσκολες στιγμές της ζωής μου. Ανήφορο, κοντομάνικο μοντέρνο, Γυναίκα.
Ποιος έβαλε τον Διάβολο να δει άμα σφάλω σκέφτηκα αλλά η φωνή του εξεταστή γέμισε τον χώρο. - Καλώς τον Καστρινό.
Δύο ώρες ρωτούσαν και ρωτούσα, απαντούσα κι απαντούσαν, έδερνα και δερνόμουν. Ένα κοτσύφι, με μισό καϊσί ήρθε κι έκατσε στο περβάζι. Τι σημάδι κι αυτό. Σα θράσεψε ο νους μου και τ' απάντησα όλα. Μόνο αυτό δεν θα ξεχάσω που με ρώτησε ο Διάβολος. - Αναγνωρίζεις αυτό το απόσπασμα; - Σφάλισα τα μάτια και είδα τον φιλέλληνα Μπάιρον να πεθαίνει. Ελλάδα πόσοι τραγούδησαν για σένα; Τα χώματά σου τα τίμησε όποιος σε συνάντησε.
Μήνυσα στο κύρη μου την επιτυχία και μου στειλε νέο κυριακάτικο και δερμάτινο παπούτσι. Μύριζε ακόμα Κρήτη. Πώς να δεχτώ τόση ευτυχία; Το 'κοψα και το 'κανα ξώφτερνο και το παντελόνι το άνοιξα δυο νούμερα να πέφτει. Κάθε φορά που χαιρόμουν το μάζευα και συνέχιζα να περπατάω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου